Neen, geen college over The Doors maar bespreking van ons eindwerk. Een beetje verrassend voor mij was de grote opkomst maar hier kan de verjaardag van Kelly voor iets tussen gezeten hebben…
Na het afhaken van enkele studenten kwamen volgende mensen toch luisteren: Kelly, Brammert, Iris, Elisa, Bartel, Liesbeth, Carmen en ikzelf.
Ik denk dat iedereen toch wat met klamme handjes naar het verdict luisterde…
Wij kwamen als eerste aan de beurt. Marleen had serieus wat gekribbeld op ons papier en ik voelde de bui al hangen. Helemaal bovenaan stond echter één woordje dat opviel: “proficiat!”
Marleen was zeer te spreken over de evolutie van ons eindwerk maar had terechte opmerkingen over ons “wollig” taalgebruik. In zowat alle opmerkingen kon ik me vinden en constateerde dat er vooral nog heel veel moet geschreven worden.
Wat ook opvalt is dat je zelf veel te nauw betrokken bent bij zo’n project en hierdoor zaken schrijft die niet hoeven, te zwaar worden voorgesteld, … Eén tip: “KILL YOUR DARLINGS!”
Carmen en ikzelf mogen nu opnieuw aan de slag om alle opmerkingen te verwerken en hier en daar nog wat te zorgen voor verduidelijking. Wanneer alles klaar is kunnen we dan proberen om het artikel gepubliceerd te krijgen.
Het eindwerk van Iris en Elisa werd ook positief onthaald en kreeg net als het onze enkele terechte opmerkingen. Heel leuk was wel dat de andere studenten ook nog wat feedback gaven. Mogelijk geraakt ook hun artikel gepubliceerd!
Kelly, jarige-van-de-dag, heeft een apart maar zeer interessant onderwerp. Spijtig genoeg heeft zij haar eindwerk alleen moeten maken en miste hierdoor wat een klankbord. Haar artikel heeft absoluut potentieel maar moet nog wat worden herschreven. Go for it, Kelly!
Brammert zijn artikel was al verschenen in het Agrarisch Dagblad. Hij kreeg enkele inhoudelijke opmerkingen van Marleen maar mag toch ook meer dan tevreden terugblikken.
Eind juni worden de punten medegedeeld maar Marleen kon ons nu al zeggen dat ze aangenaam verrast was over de progressie die iedereen gemaakt heeft. Iets wat we misschien moeten meenemen naar de toekomst want het geloof in eigen kunnen is niet steeds aanwezig.
Een dezer volgt hier nog een afsluitende beschouwing over de opleiding maar eerst wordt het nog uitkijken naar onze finale bijeenkomst!
Les 2 en we hadden als opdracht meegekregen om de reportage van KRO Reporter te bekijken i.v.m. het Fortis drama.
Het bleek geen al te makkelijke reportage om te verteren en Margo Smit gaf ootmoedig toe dat ze deze reportage misschien niet hadden moeten maken.
In deze reportage werd er o.a. gekozen om twee verschillende stemmen te gebruiken en ook om met twee verschillende kleurlagen te werken: Brussel kreeg rood (warm) en Amsterdam blauw (koud). Inspiratie hiervoor vond men bij “The cook, the thief, his wife and her lover” van Peter Greenaway uit 1989.
Heel belangrijk in een reportage is de teaser; hier zit al heel veel info in (vergelijkbaar met de hypothese die door Luuk Sengers gebruikt wordt).
Maak gebruik van cliffhangers die vooruit wijzen, bv. een stem die zegt: “Hij weet nog niet dat hij binnen 10 uur geen directeur meer gaat zijn.”
In de reportage “Het Veldmanscenario” van KRO Reporter moest men een complex iets toch begrijpelijk zien te maken. Redding kwam er door een eenvoudige animatie.
We kregen dan nog een voorbeeld van Zweedse onderzoeksjournalistiek te zien en sloten af met comedian en politiek activist Mark Thomas die op zijn eigen manier onderzoeksjournalistiek bij de grote massa brengt.
Opnieuw een zeer interessante praktijkles door iemand die bovendien niet te beroerd is om achteruit te kijken en te leren uit fouten van het verleden.
We keuvelden nog wat na over de onderzoeksjournalistiek in Vlaanderen en Nederland en keerden dan om het met een reclameslogan te zeggen: “Tevreden naar huis terug.”
P.S.: Net zoals tijdens de vorige les werden we ook deze keer vergast door een respectloze bende dagstudenten; voortdurend praten, eten, …
Margo Smit kende ik enkel van op de VVOJ-conferentie maar blijkbaar heeft deze mevrouw al wat (tv-)watertjes doorzwommen…
Na een korte introductie over haar professionele loopbaan kregen we een documentaire te zien over de moord op Theo van Gogh. We moesten zeggen wat we allemaal aan materiaal voorbij zagen komen:
GoogleMaps
Klokje (24)
Politietape
Archiefbeelden
Parkbeelden
Hartslag
Muziek
Radiojournaal
Interviews
Foto’s (lijk, straatfoto)
Reconstructiebeelden
Voice-over
Topshots
Zoals je ziet een massa aan informatie Gebruik zoveel mogelijk documenten om je verhaal te onderbouwen. Hebben de mensen soms een dagboek, foto’s, e-mail, notulen, …?
Let erbij op dat je bij heftige beelden soms het geluid niet meer hoort; soms moet je beeld en geluid scheiden (schaar van Wember).
Welke type sprekers kwamen in deze reportage aan bod?
Ooggetuigen
“Deskundigen”
Radiojournalist
Werk steeds van buiten naar binnen; begin dus met de deskundigen. Zij kunnen je dan soms naar andere personen leiden tot je uiteindelijk bij het onderwerp zelf belandt. Vraag bijvoorbeeld ook wie je nog zou kunnen spreken!
Zeer interessante les die spijtig genoeg wat ontsierd werd door continu pratende dagstudenten. Het was een Nederlandse medestudent die hen tot de orde moest roepen…
Tweede les die hopelijk even interessant zou worden als de eerste.
Het eerste half uur had ik het verschrikkelijk zwaar om volgen maar dit kan ook aan het eerdere tafelen gelegen hebben.
Toen we naar de praktijk over gingen, begon de leute echter opnieuw. Aan de hand van twee artikels, één over asbest en één over een bejaard koppel, bespraken we waar er fouten in zaten zowel op juridisch als op deontologisch vlak.
Stilaan begonnen we te zien in welke artikels er iets schortte maar toch betrapten we er ons op van regelmatig één en ander over het hoofd te zien.
Twee “saaie” lessen die voorbij gevlogen zijn en dan moet er verder geen commentaar worden gegeven me dunkt…
Henk van Ess hadden de meesten onder ons al meegemaakt tijdens de VVOJ conferentie en er werd wel wat uitgekeken naar deze les.
We zijn inderdaad op onze wenken bediend. Het correct gebruik van Google laat toe om veel meer te weten te komen dan je denkt. Nu is Google natuurlijk niet heilige graal; 80% van de beschikbare bronnen wordt er zelfs niet door gevonden…
In een eerste oefening moesten we een gedetailleerde kaart van de DDR zien te vinden. Lijkt makkelijk maar was het dus niet!
Dan mochten we opzoeken hoeveel gram hash (Nederlanders!) een koffieshop mag verkopen.
Een andere vraag was: “In welk jaar is LSD uitgevonden?”
Nog een leuke: “Vind de volledige naam van de getuige bij de parachutemoord.”
Iemand wou alle artikels vinden over mensen die waren opgelicht in gemeente x.
“Waarom speelt het Duitse elftal tijdens thuiswedstrijden in zwart wit?
Het bleef maar doorgaan en naar het einde toe begonnen we het allemaal wat onder de knie te krijgen.
Ik ga hier niet alle keukengeheimen prijsgeven, die vinden jullie in het boek van Henk van Ess, “De Google Code“. Wat ik wel al kan verklappen is dat je het ANTWOORD moet voorspellen…
Boeken toe en naar huis denk je dan maar dit was buiten de Mechelse waard gerekend. Men was ons vergeten en had de deuren van de gang op slot gedaan. Er werd duchtig gebeld, sms’en verstuurd, getwitterd, … om toch maar iemand te vinden die ons kon “bevrijden”. Na een gezamenlijke oerkreet bleken enkele achterblijvers ons toch gehoord te hebben en konden we alsnog vertrekken…
We kregen eerst wat theoretische achtergrond en bespraken dan drie artikels die Wim Criel ons op voorhand had doorgestuurd. Twee artikels gingen over de relatie tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke en één artikel over het wel en wee van de Pfaffs…
Zeer interessant was wel hoe iedereen een andere invulling gaf aan het begrip “algemeen belang”. Fout die de meesten maakten (inclusief mezelf) was dat we teveel dachten vanuit een persoonlijk perspectief en niet zozeer vanuit een journalistiek.
Rond het artikel over Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke ontspon zich een geanimeerde maar constructieve discussie waarbij opviel dat privacy toch nog een heikel punt is. Wim Criel zei zelf dat het een grijze zone kan zijn maar waarbij je steeds moet waken dat het algemeen belang primeert op het populisme. En ja, ook Wim Criel heeft al eens een fout gemaakt…
Over het artikel van de Pfaffs i.v.m. hun privé problemen en dat gebracht werd door een populair blad waren we het sneller eens: dit kon niet, zelfs voor dé familie die zichzelf maar al te graag in de openbaarheid ophoudt.
Er volgt nog een tweede les en hopelijk is deze even goed als de eerste. Het is niet makkelijk om een “saai” onderwerp uit te leggen, laat staan er een geanimeerde discussie over los te weken.
Suggestie: plan deze les iets vroeger zodat dit eventueel aan het eindwerk kan gekoppeld worden.
De eindmeet nadert en het peloton ligt in stukken uiteen. Drie duo’s en twee enkelingen blijven nog over:
Carmen en mezelf, Iris en Elisa, Liesbeth en Bartel, Kelly en tot slot Brammert.
Tot verwondering van Marleen Teugels bleek er de laatste weken hard gewerkt aan de projecten. Sommigen zorgden echt wel voor een aangename verrassing, nietwaar Kelly?
Hét pijnpunt bij de meesten blijft toch wel het schrijven van het artikel zelf. Aan materiaal is er geen gebrek maar dit ook op een begrijpelijke en coherente manier op papier zetten is een andere zaak.
Deadline van het artikel is nu 19 mei zodat we rustig kunnen beginnen stressen…
Zoals jullie ongetwijfeld al gemerkt hebben, heb ik het tot nog toe niet gehad over de inhoud van de projecten. Reden hiervoor is dat het de bedoeling is om deze artikels ook gepubliceerd te krijgen en we niet voorzichtig genoeg kunnen zijn…
Laatste les voor de Paasvakantie en een les waar ik wel wat naar uitkeek.
Olaf Koens heb ik vooral leren kennen via Twitter en het crowdfunding project (later meer).
Olaf Koens (° Chatillon-sur-Seine, 1985), trok in december 2004 naar Oekraïne om de Oranjerevolutie te verslaan. Hij kwam vervolgens naar België maar vond hier zijn draai niet echt. Sedert 2007 werkt hij als freelance correspondent voor de Geassocieerde Pers Diensten (GPD) en voor verschillende Belgische en Russische media.
Olaf werd op een bepaalde dag wakker en besloot van journalist te worden. Hij had hiervoor echter nooit studies gedaan maar dat bleek niet zo’n groot probleem.
We bekeken ook De Morgen van donderdag 7 april 2011 en constateerden dat er slechts drie authentieke verhalen uit het buitenland in stonden. Dit bevestigt wat al meerdere malen is gezegd: er is geen ruimte meer voor echt buitenlands nieuws. Olaf wist ons te vertellen dat er ooit twintig man op de buitenlandredactie van de GPD werkte. Toen hij er begon was dit al gereduceerd tot twee. Momenteel blijft er niemand nog over…
Moskou is geen goedkope stad om wonen. Zo betaalt Olaf momenteel 1300 EUR voor een tweekamerappartement waarvan hij noodgedwongen één kamer moet verhuren. In de gouden tijd van de buitenlandcorrespondenten kon je 4000 EUR/maand verdienen, werd het appartement betaald, kreeg je een assistent, vertaalster én chauffeur!
Olaf is steeds op zoek naar de kleinere verhalen. Zo maakte hij een artikel over honden die de metro nemen om iets verder iets te gaan eten en vervolgens naar hun thuisbasis terugkeren. Dit stuk kon hij aan meerdere media kwijt; niet alleen aan kranten dus maar ook aan de gespecialiseerde pers zoals een hondenblad in Nederland. Dit is iets wat Olaf dus bijna noodgedwongen moet doen; hetzelfde onderwerp aan verschillende klanten verkopen en hierbij helpt het dus wel wat indien je ondernemend bent…
Soms moet Olaf ook stukken schrijven waarvan de traditionele media smullen maar die voor de rest eigenlijk weinig voorstellen zoals het verhaal over president Medvedev die op zijn hoofd kan staan…
Na dit alles was het tijd voor de “moderne” Olaf. Hij vroeg ons wie er op Facebook zat (iedereen), wie een eigen website had (enkelen) en wie er op Twitter zat (bijna niemand). We discussieerden over het belang van Twitter waarbij ik zei dat je al heel snel bij de toevloed van tweets een soort van radar ontwikkelt om de interessante dingen eruit te halen. Olaf kon zich hier in vinden en gaf nog mee dat hij via Twitter ook zo kan volgen waarin zijn volgers geïnteresseerd zijn.
Een opmerkelijk Twitterverhaal is dit wel: Olaf wou naar Azerbeidzjan om er de verkiezingen te verslaan. Zijn krant vond het echter niet de moeite waard en dus besloot Olaf om via Twitter een inzamelactie te houden. Indien hij van 100 mensen 10 EUR kon krijgen, kon hij met de 1000 EUR naar Azerbeidzjan afreizen. Drie dagen later had Olaf het bedrag bij mekaar. Zijn hoofdredacteur was “not amused” (zie o.a. de site van Villamedia). Opmerkelijk was wel dat bij de donateurs volslagen onbekenden zaten. Ondergetekende was er één van. Waarom ik dit gedaan heb? Het leek me een leuk initiatief en ik was benieuwd of het zou werken. Bovendien was het mooi meegenomen om iets van een land te weten te komen wat anders nergens te vinden zou zijn. Olaf kon echter door visaproblemen niet in Azerbeidzjan binnen geraken en stelde vervolgens voor om ofwel het tientje terug te storten ofwel om het bedrag te reserveren voor als hij alsnog binnen geraakt. Niemand heeft het tientje terug gevraagd…
Olaf gaf nog mee dat hij van TV geleerd heeft hoe lui je wel bent als schrijvende journalist. Je kunt in geuren en kleuren weergeven hoe iemand eruit ziet maar voor TV moet je deze beelden nog allemaal zien te maken ook. Een hilarisch filmpje dat hij toonde:
We sloten af met een vragenronde waarbij er o.a. werd gevraagd hoe Olaf stond tegenover fondsen zoals het Fonds Pascal Decroos. Olaf is hier niet tegen maar wenst er (voorlopig) geen gebruik van te maken. Zo is hij zonder enige steun bezig aan een boek en is hij toch een beetje fier dat hij dit alles op eigen houtje kan doen. Op mijn vraag of het Twitterexperiment nogmaals zou kunnen lukken, zei Olaf dat hij vermoedt dat dit een “one shot” succes is geweest. Persoonlijk denk ik dat er voor deze vorm van journalistiek nog wel mogelijkheden zijn weggelegd, alleen moet het juiste businessmodel worden gevonden.
Wat me na deze les vooral is bijgebleven is het positivisme dat Olaf uitstraalt. Het buitenlands correspondentschap is niet allemaal rozegeur en maneschijn maar het is een verdomd mooi beroep. “Ga er gewoon voor!”
Het was weer even geleden dat we nog les hadden gehad en dus stonden een paar ijverige studenten aan de ingang van de school. Heel vreemd, maar de parking was leeg, de deuren van de school waren potdicht en er was niets te zien. Karel gebeld maar die zat in een lezing en Herman vroeg zich af of het misschien niet in Cimic doorging. Dit kon natuurlijk wel eens zijn want het onderwerp leek ons wel iets voor Cimic. Met een half uur vertraging kwamen we dus in de les aan…
De les zelf was een geschiedenisles over Polen. Ik ga hier niet alle data weergeven die besproken zijn, deze kun je immers makkelijk terugvinden op het internet.
Eén van de opmerkelijke zaken van de laatste twintig jaar is wel wie de parlementsverkiezingen wint. Dit is een echte jojo tussen de (voormalige) communisten en de Solidarnosc adepten.
Polen blijkt ook, mede door zijn grootte, steeds meer op zijn strepen te staan in Europa en behoort tot de “ambetante” landen…
Tweede les van Frank Hellemans die vooral in het teken stond van het bespreken van onze schrijfopdracht.
Vaststelling: tot onze grote verbazing waren we oorspronkelijk met z’n drieën en even later toch met vieren, t.t.z. nog twee groepjes blijven over…
We kregen eerst een korte herhaling over hoe we best een artikel opbouwen:
kop: 50% teaser, 50% informatief
onderkop: pure info (hoe concreter, hoe beter). Dit is je kapstok (wat je wil dat de mensen onthouden)
eerste zin van eerste blok: BINGO! Hier moet je mee scoren.
citaten/commentaar; idealiter heb je in elk blok beide
citaten functioneel? Je citeert enkel indien je het zelf niet beter kunt zeggen. Ontciteer eventueel; zet in de indirecte reden (hij beweert, hij licht toe, volgens, …)
Hierna was het dan tijd voor de eigenlijke bespreking. Ik was een beetje stout geweest en had mezelf een test opgelegd. Pas drie uur voor de les had ik mijn artikel geschreven om te zien welke invloed tijdsdruk heeft. Ik wist ook al van Carmen dat zij met heel citaten had gewerkt. De kritiek op mijn artikel was dan ook niet mals maar volkomen terecht: volgens Frank Hellemans was dit eerder cursustaal en moeten er meer citaten in en moet ik sneller to-the-point komen. Test dus niet voor herhaling vatbaar…
Carmen kreeg betere kritiek. Grappig was wel dat zij op voorhand schrik had dat ze academisch ging schrijven en ik dacht van mezelf iets te vlot terwijl we nu constateerden dat we eigenlijk net andersom hadden gewerkt…
Iris en Elisa beginnen ook in hun onderwerp te groeien en kregen ook de nodige opbouwende kritiek mee.
Het was wel eens leuk om mekaars schrijfsels te beoordelen vooral omdat er goed met de (opbouwende) kritiek werd omgegaan. Iets wat ik nu al enkele jaren weet is: “Schrijf en blijf schrijven. Dit is de enige manier om te verbeteren…”
